مجلس شهدا

مجلس شهدا

یک سایت دیگر با وردپرس فارسی

سالروز عملیات والفجر ۱

اندازه فونت :
۱۳۹۸/۰۱/۲۰

سالروز عملیات والفجر ۱
عملیات والفجر۱ ، نخستین تجربه سپاه پاسداران پس از سازماندهی اساسی

سه ماه پس از انجام ناموفق عملیات والفجر مقدماتی، عملیات “والفجر ۱” در منطقه شمال غربی”فکه” تا بلندی های “حمرین” که هنوز قسمتی از آنها با وجود عملیات محرم از ۵ ماه پیش در دست عراق بود، طرح ریزی شد، و در ساعت ۲۲ و ۱۰ دقیقه ۲۰ فروردین ۱۳۶۲ با رمز “…یاالله…” حمله یگان های سپاه و ارتش به فرماندهی سرهنگ “علی صیادشیرازی” -فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش- آغاز شد. از زمان عملیات “ثامن الائمه (ع)” که به شکست محاصره آبادان انجامید، تا آغاز عملیات “والفجر ۱” همواره برای درهم کوفتن خط دشمن از تاریکی شب و ساعات استراحت نیروهای دشمن برای غافلگیری و گرفتن فرصت عکس العمل آنها بهره گرفته میشد، اما در این عملیات روش “هجوم در پوشش آتش تهیه” برای درهم کوبیدن دشمن برگزیده شد. این روش را “آتش به جای خون” نیز نامیدند. بر این اساس عملیات با اجرای آتش انبوه توپخانه شروع شد. ۶۰ هزار گلوله توپ بر مواضع عراق فرو ریخت، و این تا آن زمان بی سابقه بود، البته دشمن نیز با ۱۰۰ هزار گلوله به استقبال توپهای ایرانی آمد. موقعیت منطقه عملیاتی والفجر ۱ بیشتر تپه ماهور (تپه های رملی و کوتاه) که کوهستانی بود و بلندی های مهم آن از ۱۸۰ متر تجاوز نمیکند، و در منطقه جنوب شرقی کوه های حمرین قرار دارد. قرارگاه “خاتم الانبیا (ص) “عملیات را از دو محور شمالی و جنوبی به فرماندهی قرارگاه “کربال” در جناح راست و قرارگاه “نجف” در جناح چپ پیش میبرد. در این عملیات ۸ لشگر از سپاه پاسداران و ۲ لشگر، ۳ تیپ و یک گردان از نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران مشارکت داشتند، به عبارت دیگر ۳۰ گردان از ارتش و ۸۰ گردان از سپاه. هر دو جناح کار پیشروی را – بخوبی – تا سحرگاه فردا و تا اعلام دستور توقف انجام دادند. از صبح همان روز تا پایان ششمین روز عملیات، عراق بارها دست به پاتک زد و چندین مرتبه بلندی های منطقه دردست طرفین رد و بدل شد، اما نیروهای خودی توانستند اهداف به دست آمده را تثبیت کرده و حالت پدافند به خود بگیرند. در پایان این عملیات تعداد ۸۸۵۰ تن از نیروهای دشمن کشته، زخمی و اسیر شدند و ۹۸ دستگاه تانک و نفربر زرهی منهدم، ۵ فروند چرخبال ساقط و سه واحد ۵۵۰ نفری “جیش الشعبی”، سه گردان کماندویی، ۱۳ تیپ پیاده مکانیزه و ۴ گردان مکانیزه از میان رفت. همچنین بخشی از بلندیهای حمرین، چندین روستا در حاشیه رودخانه “دویرج” و پاسگاه مرزی “پیچ انگیزه” آزاد شد که در مجموع ۱۵۰ کیلومتر مربع وسعت را در بر میگرفت.